กูเกลียดและกลัวการนั่งรถไฟเหาะเป็นอย่างยิ่ง

เรียกได้ว่ากลัวขี้หดตัวหาย กลัวทุกสิ่งทุกอย่างจะจากกูไปจากโลกนี้ยามประทับอยู่บนเบาะของมัน

ความทรงจำที่ไม่เคยลืม คือ ไอ้รถไฟเหาะริยำ ณ พัทยาพาร์ค
หากใครเคยไปลองสัมผัสมันสักครั้งคงจำได้ว่ามันเป็นรถไฟที่มีเพียงแค่ ๔ ที่นั่งพอกระชับ ไม่มีการตีลังกาให้ว้าวุ่น คนต่อแต่ละรอบก็น้อยชิบ

วันนั้นกูไปกับพี่สาวและญาติอีกคนหนึ่ง ฮ่า ดังนรกชังหรือสวรรค์แกล้ง บุคคลสองผู้นี้รักความสนุกหรรษาของไอ้จักรกลที่เรียกว่ารถไฟเหาะเป็นอย่างยิ่ง พลันที่เห็นรถไฟเหาะ สองคนนั้นก็กระดี๊กระด๊าตรงลิ่วทะยานไปเล่นในทันทีพร้อมกับลากอีกคนหนึ่งไปเล่นด้วย

อีกคนหนึ่งคนนั้นคือกู

ยามที่ขบวนของมันค่อยๆเคลื่อนคลานไปตามรางอย่างช้าๆ กูเหมือนหมดลมหายใจ หวัใจกูหยุดเต้น เสียงขัดของกลไกดังลั่นเอี๊ยดอ๊าดสร้างความน่าขนลุกประหวั่นสะพรึงเป็นอย่างยิ่ง ความรู้สึกเหมือนกำลังคืบคลานไปหาความตาย จนเมื่อมันขึ้นไปจุดสูงสุด กูกลั้นหายใจ.

ความเร็วมหานรก!!!!
ยานขบวนเคลื่อนที่ดิ่งลงทะยานด้วยความเร็วพอจะทำให้สมองแบะได้ในพริบตา ก่อนพุ่งขึ้นรางเนินอย่างรวดเร็วราวกับจะทะยานขึ้นเหมือเวหา อะดีนนาลีนยังไม่ทันหลั่ง รถแม่งพุ่งเร่งขึ้นลงไปมาไม่เว้นเวลาให้หายใจ ประสาททุกส่วนกูสิ้นการควบคุม แขนขาเกร็งแน่น ในขณะที่พี่และญาติทำตัวราวกับกำลังนั่งรถอีแต๋น ด้วยอารมณ์ที่เพลินเพลิดอย่างยิ่ง

"กึง"
รถจอดลงที่เก่า มีความหมายว่าการเดินทางของบมันได้จบลงไปครบแล้ว ราวนาทีกว่าขณะที่บนยานขบวนราง กูรู้สึกราวกับกูรอดจากอภิมหาระเบิดนิวเคลียร์มาได้ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ญาติและพี่สาวกูคุยกันอย่างเพลิดเพลินอารมณ์ดี

"เฮ้ย แม่งมันว่ะ"
"เออ โคตรตื่นเต้นเลย ไม่มีคนต่อว่ะเล่นอีกรอบป่าว บอกพี่พนักงาน"
กูสะดุ้ง
"เอาดิๆ พี่คะ ขอเล่นอีกรอบ ๓ คน ได้รึเปล่าคะ?"
"ได้เลยครับ"

.........

กูบอกไปรึยังว่ากูเกลียดการนั่งรถไฟเหาะ

edit @ 2007/02/27 23:25:59