2009/Oct/09


ในบทสนทนาตอนหนึ่งของการ์ตูนเรื่อง REAL ฉากนั้นอาจารย์ได้พูดกับเด็กประถม(ฮิซาโนบุ)ที่ซวยด้วยเรื่อง(น่าจะ)พ่อหนีไปอยู่ที่อื่นแล้ว
อาจารย์บอกว่า เขาเคยสงสัยว่าทำไมแมจิค จอห์นสัน(นักบาสผู้เก่งฉิบหายวายวอดระดับโลก)ถึงต้องติดเชื้อเอดส์ด้วย ทำไมถึงไม่เป็นคนอื่น

แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงต้องเกิดกับฮิซาโนบุด้วยนะ


ไม่นานมานี้
เพื่อนผมไปหาหมอที่โรงพยาบาลรามคำแหงเพื่อตรวจอาการหมอนรองกระดูกทับเส้นที่เป็นเรื้อรังมานาน หลังจากที่แวะเวียนไปหาหมอหลายต่อหลายที่ ทั้งกินยา กายภาพบำบัด ก็ยังไม่หายสักที
ล่าสุด หมอคนนี้อธิบายถึงอาการหลายต่อหลายเรื่อง แต่ใจความสำคัญมีอยู่ว่า หมอห้ามมันเล่นบาส และกว่าอาการนี้จะหายขาดต้องใช้เวลาอย่างต่ำสิบปี
ความเศร้าอยู่ที่ว่าเพื่อนผมคนนี้บ้าบาสมากๆ
ผมรู้จักกับมันก็เพราะบาส สมัย ม.ต้น ที่เราตั้งทีมบาสขึ้นมา ทุกคนก็ยกให้มันเป็นกัปตันโดยที่ไม่ต้องโหวตให้เสียเวลา ขึ้น ม.ปลาย มันไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกา มันเอาแต่ฝึกซ้อมบาสที่นั่น ศึกษาเทคนิค ไปดูเอ็นบีเอ ซื้ออุปกรณ์เกี่ยวกับบาสมากมาย พอกลับมาไทย เพื่อนร่วมทีมสมัย ม.ต้นที่เลิกเล่นบาสไปหลายคนก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งเพราะมัน เราเป็นทีมที่โรงเรียนไม่เคยได้ตังค์จากโรงเรียนสักบาท ไม่มีโค้ช วางแผนกันเอาเอง ชนะบ้างแพ้บ้าง สิ่งที่ผมลืมไม่ลงคือในเกมสุดท้ายของการแข่งในชีวิต ม.๖ ที่เราแพ้รอบรองชนะเลิศ ทุกคนยังเฮฮากับผลนัดนั้น ในขณะที่มันร้องไห้ฟูมฟายอยู่คนเดียว
ตอนหมอห้ามมันเล่นบาสเด็ดขาด มันร้องไห้

มันเคยบอกผมว่า เวลาเศร้า ถ้าได้เล่นบาสก็จะหาย 


เย็นวันนั้น พวกเรานัดเจอกันเพื่อจะเล่นบาสเหมือนเดิม แต่มันบอกว่า วันนี้กูไม่เล่นนะ หมอห้าม
เพื่อนหลายคนโวยวายตื๊อให้มันเล่น บอกว่าอย่าไปเชื่อหมอมัน หมอโง่ ๆ ก็มีถมไป ขนาดแม่มึงห้ามมึงยังเล่นเลย หมอห้ามทำไมมึงไม่เล่นวะ มึงเชื่อแม่มากกว่าเ้ชื่อหมอหรอ(พูดในสำเนียงกวนส้นตีน) ขณะที่ผมเองก็เล่าเรื่องของแชมป์ไตรกีฬาคนหนึ่งโดนอุบัติเหตุรถเหยียบเกือบตาย แต่ทุ่มเทกายภาพบำบัดฟิตซ้อมจนกลับมาเป็นแชมป์ได้อีกครั้ง
ถ้าแม่มันรู้ แม่มันต้องด่าผมฉิบหายแน่ เพราะการเล่นบาสเป็นสิ่งที่แม่มันห้ามมาตลอดตั้งแต่โรคนี้กำเริบขึ้นมา ผมรู้ดีว่านั่นเป็นการกระทำที่ผิด ผมไม่ควรพูดอะไรทั้งนั้น ผมควรจะให้มันนั่งพักหาอะไรอย่างอื่นทำ อะไรก็ได้ที่ดีกว่าการเอาตัวไปกระแทกกับชาวบ้านให้ตัวเองปวดหลังอย่างการเล่นบาส
ผมรู้ แต่ผมไมไ่ด้ทำ
 
สุดท้ายมันก็ตัดสินใจเล่น และในระหว่างที่เล่นกันไปสักพัก ภาพที่มันเอามือกุมหลังขณะกำลังป้องกันฝ่ายบุกก็ทำให้ผมเศร้าอยู่ลึก ๆ 

 

ชื่อ: 
เว็บไซต์: 
คอมเมนต์:




smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry
บาส -*-เป็นกีฬาที่ต้องใช้ความสามารถอย่างแรง
และที่สำคัญ ความสูง!!!
#1  by  ╬D18~สุดยอด!╬ At 2009-10-09 12:00, 
แล้วสรุปเค้าเป็นไงต่อ
#2  by  momoocha At 2009-10-09 14:14, 
อ่านแล้วก็เศร้า
เคยคิดว่าถ้าวันนึงตัวเองเสียมือไปจะทำยังไง
จะรู้สึกยังไงถ้าแบบถ่ายรูปไม่ได้แล้ว
แค่คิดก็เศร้าโคดๆแล้ว

เราอาจจะไม่เข้าใจน้องเท่าที่น้องเป็น
แต่ไม่รู้ดิ่ เราอินกับเรื่องนี้นะ
เพราะเราก็เข้าใจในเรื่องของความฝัน

เราอยากให้น้องเขาหายเร็วๆ
กลับมาเล่นบาสให้ได้อย่างสบายใจ

แล้วเราก็เชื่อเรื่องปาฎิหารย์มาเสมอ
#3  by  bloodzrose At 2009-10-09 14:55, 
ทุกวันนี้เค้าคนนั้นก็ยังคงวนเวียนอยุ๋กับ บาส ไม่ไปไหน

^^



ความรักที่มีต่อ "มัน" เยอะมากมายจริงๆ


ขอบคุนคับ

ผมก็เชื่อว่าสักวัน มันจะเกิดขึ้น "ปาฎิหารย์"
#4  by  ชายคนนั้น (58.137.113.93) At 2009-11-11 12:10, 
มาได้ไงวะ ฮ่าๆ

กูกลับไม่เชื่อปาฏิหารย์ว่ะปอง
กูเชื่อในสิ่งที่การ์ตูนเรื่องสิงห์นักปั่นแม่งทำ
นั่นคือสองมือ และสองตีน

พยายามเข้า อย่าเอาแต่เกี้ยวสาว


#5  by  บ้าเปล่า At 2009-11-11 12:51, 
กุอยากรู้ว่า สองมือ ก่ะ สองตีนกุ

จะช้วยให้ กระดูกที่ ไปขูดกับกระดูกสันหลัง มัน ยุบลงไปได้ไงว่ะ


แต่ไงก็แล้วแต่

กุก็ยังเล่นบาสอยู่ และต่อไป
#6  by  ไนท์แมร์ ๑๓ (58.137.113.93) At 2009-11-12 11:41, 
กูเข้ามาอ่านช๊าช้า(ค้นหาบล๊อกมึงใน favorite ไม่เจอ)

อ่านแล้วเศร้า TvT

ถ้าอ่านก่อนหน้านี้อาจจะร้องไห้ฟูมฟายในใจ

แต่ก่อนมาอ่าน อิเจ้าของเรื่องมันเลิกสนใจอาการปวดหลังแล้วเล่นบาสต่อไปซะแล้ว

กูเลยไม่เศร้าเท่าไร่ 555

ความจริงกูก็ไม่อยากให้มันหยุดเล่น

เพราะกูชอบดูพวกมึงเล่น

การที่มันหยุดเล่นอาจทำให้พวกมึงทุกนางหยุดเล่น

แล้วก็ไม่มีใครให้ดูเล่น 55555555

เพราะงั้น ขอให้ปองหายดีจริงๆสักวันนะ

สาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาธุ


ปล. คิดถึงมึงนะ จุ๊บๆ (555555555)

#7  by  เพื่อนที่สวยที่สุดของมึง (124.120.166.44) At 2009-11-20 00:04, 
คิดถึงเราซินะ

><

เขิลลล
#8  by   (124.120.177.69) At 2009-11-20 22:35, 

<< Home