ในบทสนทนาตอนหนึ่งของการ์ตูนเรื่อง REAL ฉากนั้นอาจารย์ได้พูดกับเด็กประถม(ฮิซาโนบุ)ที่ซวยด้วยเรื่อง(น่าจะ)พ่อหนีไปอยู่ที่อื่นแล้ว
อาจารย์บอกว่า เขาเคยสงสัยว่าทำไมแมจิค จอห์นสัน(นักบาสผู้เก่งฉิบหายวายวอดระดับโลก)ถึงต้องติดเชื้อเอดส์ด้วย ทำไมถึงไม่เป็นคนอื่น
แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงต้องเกิดกับฮิซาโนบุด้วยนะ
ไม่นานมานี้
เพื่อนผมไปหาหมอที่โรงพยาบาลรามคำแหงเพื่อตรวจอาการหมอนรองกระดูกทับเส้นที่เป็นเรื้อรังมานาน หลังจากที่แวะเวียนไปหาหมอหลายต่อหลายที่ ทั้งกินยา กายภาพบำบัด ก็ยังไม่หายสักที
ล่าสุด หมอคนนี้อธิบายถึงอาการหลายต่อหลายเรื่อง แต่ใจความสำคัญมีอยู่ว่า หมอห้ามมันเล่นบาส และกว่าอาการนี้จะหายขาดต้องใช้เวลาอย่างต่ำสิบปี
ความเศร้าอยู่ที่ว่าเพื่อนผมคนนี้บ้าบาสมากๆ
ผมรู้จักกับมันก็เพราะบาส สมัย ม.ต้น ที่เราตั้งทีมบาสขึ้นมา ทุกคนก็ยกให้มันเป็นกัปตันโดยที่ไม่ต้องโหวตให้เสียเวลา ขึ้น ม.ปลาย มันไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกา มันเอาแต่ฝึกซ้อมบาสที่นั่น ศึกษาเทคนิค ไปดูเอ็นบีเอ ซื้ออุปกรณ์เกี่ยวกับบาสมากมาย พอกลับมาไทย เพื่อนร่วมทีมสมัย ม.ต้นที่เลิกเล่นบาสไปหลายคนก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งเพราะมัน เราเป็นทีมที่โรงเรียนไม่เคยได้ตังค์จากโรงเรียนสักบาท ไม่มีโค้ช วางแผนกันเอาเอง ชนะบ้างแพ้บ้าง สิ่งที่ผมลืมไม่ลงคือในเกมสุดท้ายของการแข่งในชีวิต ม.๖ ที่เราแพ้รอบรองชนะเลิศ ทุกคนยังเฮฮากับผลนัดนั้น ในขณะที่มันร้องไห้ฟูมฟายอยู่คนเดียว
ตอนหมอห้ามมันเล่นบาสเด็ดขาด มันร้องไห้
มันเคยบอกผมว่า เวลาเศร้า ถ้าได้เล่นบาสก็จะหาย
เย็นวันนั้น พวกเรานัดเจอกันเพื่อจะเล่นบาสเหมือนเดิม แต่มันบอกว่า วันนี้กูไม่เล่นนะ หมอห้าม
เพื่อนหลายคนโวยวายตื๊อให้มันเล่น บอกว่าอย่าไปเชื่อหมอมัน หมอโง่ ๆ ก็มีถมไป ขนาดแม่มึงห้ามมึงยังเล่นเลย หมอห้ามทำไมมึงไม่เล่นวะ มึงเชื่อแม่มากกว่าเ้ชื่อหมอหรอ(พูดในสำเนียงกวนส้นตีน) ขณะที่ผมเองก็เล่าเรื่องของแชมป์ไตรกีฬาคนหนึ่งโดนอุบัติเหตุรถเหยียบเกือบตาย แต่ทุ่มเทกายภาพบำบัดฟิตซ้อมจนกลับมาเป็นแชมป์ได้อีกครั้ง
ถ้าแม่มันรู้ แม่มันต้องด่าผมฉิบหายแน่ เพราะการเล่นบาสเป็นสิ่งที่แม่มันห้ามมาตลอดตั้งแต่โรคนี้กำเริบขึ้นมา ผมรู้ดีว่านั่นเป็นการกระทำที่ผิด ผมไม่ควรพูดอะไรทั้งนั้น ผมควรจะให้มันนั่งพักหาอะไรอย่างอื่นทำ อะไรก็ได้ที่ดีกว่าการเอาตัวไปกระแทกกับชาวบ้านให้ตัวเองปวดหลังอย่างการเล่นบาส
ผมรู้ แต่ผมไมไ่ด้ทำ
สุดท้ายมันก็ตัดสินใจเล่น และในระหว่างที่เล่นกันไปสักพัก ภาพที่มันเอามือกุมหลังขณะกำลังป้องกันฝ่ายบุกก็ทำให้ผมเศร้าอยู่ลึก ๆ